Powstanie i recenzja odmiany konopi Rudealis Skunk od THC-THC

[Pablo]

Historia projektu, który rozpoczął się w 1997 roku – nie wszystkie odmiany konopi powstają w kilka miesięcy

Historia hodowli konopi zna wiele odmian, które zdobyły popularność dzięki intensywnej kampanii marketingowej lub chwilowej modzie na określone profile terpenowe czy rekordowo wysoką zawartość THC. Rynek przez ostatnie dwadzieścia lat zmieniał się niezwykle dynamicznie. Co roku pojawiały się kolejne hybrydy, często reklamowane jako przełomowe, by po kilku sezonach ustąpić miejsca następnym nowościom.

Jednak obok tych krótkotrwałych trendów istnieją również odmiany, które zyskały uznanie w zupełnie inny sposób. Ich pozycja nie wynika z chwytliwej nazwy ani agresywnego marketingu, lecz z wieloletniej pracy hodowlanej, cierpliwej selekcji oraz konsekwentnego rozwijania jednej, dobrze przemyślanej koncepcji.

Do takich projektów należy właśnie Rudealis Skunk od THC-THC.

Jest to odmiana, której historia rozpoczęła się jeszcze w 1997 roku – w czasach, gdy rynek europejskich nasion wyglądał zupełnie inaczej niż obecnie. Wówczas nie istniały setki banków nasion oferujących tysiące odmian, a większość hodowców skupiała się przede wszystkim na tworzeniu roślin zdolnych do przetrwania w naturalnych warunkach klimatycznych.

To właśnie z takiego podejścia narodził się projekt Rudealis Skunk.

Od początku jego celem nie było stworzenie odmiany o najwyższym możliwym poziomie THC ani kolejnej efektownej hybrydy inspirowanej amerykańskimi trendami. Najważniejszym założeniem było uzyskanie stabilnej genetyki, która będzie dobrze radziła sobie w chłodniejszym europejskim klimacie, zachowując przy tym dobrą wydajność, stosunkowo krótki okres kwitnienia oraz wysoką odporność na zmienne warunki atmosferyczne.

Dzisiaj, patrząc z perspektywy niemal trzech dekad, można powiedzieć, że była to filozofia znacznie wyprzedzająca swoje czasy.

Lata dziewięćdziesiąte – zupełnie inny świat hodowli konopi

Aby zrozumieć historię Rudealis Skunk, warto cofnąć się do końcówki lat dziewięćdziesiątych.

Był to okres, w którym europejska scena hodowlana dopiero nabierała rozpędu. Znanych banków nasion było stosunkowo niewiele, a wiele odmian, które dziś uważa się za klasykę, dopiero zdobywało uznanie kolekcjonerów.

Nie istniała jeszcze moda na przekraczanie 30% THC. Hodowcy znacznie częściej zwracali uwagę na takie cechy jak:

• odporność na chłód,

• odporność na wilgoć,

• stabilność genetyczna,

• powtarzalność kolejnych pokoleń,

• termin dojrzewania,

• łatwość prowadzenia roślin.

Było to szczególnie istotne w Europie Środkowej i Północnej, gdzie sezon wegetacyjny jest znacznie krótszy niż w regionach o cieplejszym klimacie.

Rośliny musiały kończyć kwitnienie odpowiednio wcześnie. Każdy dodatkowy tydzień oznaczał większe ryzyko związane z jesiennymi opadami, niskimi temperaturami oraz pogorszeniem pogody.

To właśnie wtedy narodził się pomysł stworzenia odmiany, która zamiast imponować wyłącznie mocą, będzie przede wszystkim niezawodna.

Dlaczego projekt rozpoczęto właśnie w 1997 roku?

Rok 1997 nie był przypadkowy.

Był to moment, w którym doświadczenia zdobyte podczas wcześniejszych obserwacji różnych linii genetycznych pozwalały rozpocząć własny program hodowlany.

Założenia były bardzo konkretne.

Nie chodziło o kopiowanie istniejących odmian ani o stworzenie kolejnej wersji popularnego Skunka.

Plan zakładał połączenie kilku różnych kierunków genetycznych w taki sposób, aby każda z wykorzystanych linii odpowiadała za określoną cechę.

Już na etapie projektowania wiadomo było, że fundamentem całego programu będzie odporność.

Dopiero później miały pojawić się kolejne elementy – odpowiednia struktura roślin, satysfakcjonująca produkcja kwiatostanów oraz możliwie krótki okres kwitnienia.

Takie podejście znacząco różniło się od współczesnych projektów, które często rozpoczynają się od wyboru najbardziej medialnych odmian dostępnych na rynku.

Tutaj najważniejsza była funkcjonalność.

Dlaczego wybrano kraj przypominający klimatem Polskę?

Jednym z najciekawszych elementów historii Rudealis Skunk jest miejsce prowadzenia prac hodowlanych.

Projekt realizowano w kraju o bardzo chłodnym klimacie, którego warunki pogodowe przypominały Polskę.

Nie była to jednak Polska, ponieważ uprawa konopi w Polsce jest nielegalna.

Wybrana lokalizacja miała ogromne znaczenie.

Jeżeli roślina miała dobrze funkcjonować właśnie tam, oznaczało to, że będzie musiała poradzić sobie z wieloma trudnościami charakterystycznymi dla środkowej części Europy.

Do najważniejszych należały:

• stosunkowo krótki sezon,

• zimne noce nawet latem,

• gwałtowne zmiany temperatur,

• częste opady,

• silny wiatr,

• ograniczona liczba naprawdę ciepłych tygodni.

Były to warunki znacznie trudniejsze niż te, w których testuje się wiele nowoczesnych odmian rozwijanych z myślą o klimacie południowej Europy lub Ameryki Północnej.

To właśnie dlatego Rudealis Skunk od początku rozwijano jako odmianę przeznaczoną przede wszystkim dla chłodniejszych regionów.

Outdoor jako najuczciwszy sposób selekcji

Jedną z decyzji, która miała największy wpływ na charakter tej odmiany, było prowadzenie całego programu hodowlanego wyłącznie w warunkach outdoor.

W praktyce oznaczało to, że każda generacja była oceniana pod gołym niebem.

Nie wykorzystywano sztucznie kontrolowanego środowiska jako głównego miejsca selekcji.

Rośliny musiały same zmierzyć się z rzeczywistymi warunkami pogodowymi.

Jednego sezonu dominowały chłodne noce.

Kolejnego występowały długotrwałe opady.

Innym razem problemem były silne wiatry lub wyjątkowo krótki okres wysokich temperatur.

To właśnie natura pełniła rolę najbardziej wymagającego selekcjonera.

Rośliny, które nie radziły sobie z takimi warunkami, nie trafiały do dalszego programu hodowlanego.

Pozostawiano wyłącznie egzemplarze najlepiej znoszące zmienną pogodę.

Dzięki temu z każdym kolejnym sezonem rosła stabilność całej linii.

Dlaczego stworzenie odmiany zajęło aż osiem lat?

Współczesny odbiorca może być zaskoczony, że stabilizacja jednej odmiany trwała niemal dekadę.

Jednak właśnie tak wygląda klasyczna hodowla prowadzona przede wszystkim w naturalnych warunkach.

Każdy sezon oznacza tylko jedno kolejne pokolenie.

Po zakończeniu sezonu następuje analiza wyników, wybór najlepszych roślin i przygotowanie następnej generacji.

Następnie trzeba ponownie poczekać na kolejny rok.

Proces ten powtarza się wielokrotnie.

Nie ma możliwości przyspieszenia pogody.

Nie można skrócić zimy.

Nie da się również przewidzieć, jakie warunki przyniesie następny sezon.

Z jednej strony wydłuża to cały projekt.

Z drugiej jednak pozwala uzyskać znacznie większą pewność, że końcowa odmiana rzeczywiście poradzi sobie w różnych warunkach atmosferycznych.

To właśnie dlatego stabilizacja Rudealis Skunk trwała około ośmiu lat.

Rok 2005 – pierwsza premiera

Po zakończeniu wieloletniej selekcji uznano, że projekt osiągnął zakładany poziom stabilności.

W 2005 roku pierwsza wersja Rudealis Skunk została oficjalnie wprowadzona do sprzedaży.

Warto pamiętać, że były to zupełnie inne realia niż obecnie.

Na rynku dominowały wtedy przede wszystkim nasiona regularne.

Właśnie w takiej formie udostępniono również pierwszą wersję Rudealis Skunk.

Dla wielu hodowców był to naturalny wybór.

Nasiona regularne stanowiły podstawę dalszych prac hodowlanych, a feminizacja nie była jeszcze tak powszechna jak obecnie.

Jednak mimo zakończenia pierwszego etapu projekt nie został zamknięty.

Wręcz przeciwnie.

Zdobyte doświadczenie pozwoliło rozpocząć dalsze prace nad jeszcze lepszym ustabilizowaniem całej linii genetycznej.

To właśnie one doprowadziły do powstania drugiej generacji – Rudealis Skunk#2, która obecnie dostępna jest wyłącznie jako nasiona feminizowane.

Projekt rozwijany przez lata, a nie jednorazowa premiera

To, co wyróżnia Rudealis Skunk na tle wielu współczesnych odmian, to sposób jej rozwoju.

Nie była to jednorazowa premiera zakończona po wprowadzeniu produktu na rynek.

Przez kolejne lata odmiana była obserwowana, analizowana i stopniowo udoskonalana.

Takie podejście jest charakterystyczne dla klasycznych programów hodowlanych, w których liczy się długoterminowa jakość, a nie jedynie szybkie poszerzenie katalogu odmian.

Efektem tej filozofii jest Rudealis Skunk#2 – druga generacja projektu, która zachowała najważniejsze cechy pierwowzoru, jednocześnie oferując wygodę wynikającą z dostępności wyłącznie w wersji feminizowanej.

To przykład odmiany rozwijanej ewolucyjnie, a nie rewolucyjnie. Każda zmiana była wynikiem wieloletnich obserwacji i doświadczeń zdobytych podczas kolejnych sezonów, dzięki czemu zachowano charakter oryginalnego projektu, jednocześnie podnosząc jego stabilność i użytkowe walory.

Filozofia projektu – najpierw odporność, później wszystko inne

Współczesne projekty hodowlane bardzo często rozpoczynają się od jednego pytania: jak stworzyć odmianę, która będzie wyróżniała się na tle konkurencji? Odpowiedzią zazwyczaj jest wykorzystanie modnych linii genetycznych, podnoszenie poziomu THC lub tworzenie coraz bardziej egzotycznych profili aromatycznych.

Historia Rudealis Skunk wyglądała zupełnie inaczej.

Już na etapie planowania projektu ustalono, że najważniejszym celem nie będzie stworzenie odmiany o najbardziej spektakularnych parametrach laboratoryjnych. Priorytetem stało się uzyskanie genetyki, która będzie powtarzalna, stabilna i zdolna do zakończenia cyklu w wymagających warunkach klimatycznych.

Takie podejście wymaga znacznie większej cierpliwości niż tworzenie odmian nastawionych wyłącznie na jeden parametr. Nie wystarczy bowiem uzyskać pojedynczą roślinę o pożądanych cechach. Konieczne jest sprawdzenie, czy te właściwości będą przekazywane kolejnym pokoleniom i czy zachowają się również wtedy, gdy pogoda okaże się mniej sprzyjająca.

To właśnie dlatego prace nad Rudealis Skunk trwały przez wiele sezonów. Z każdym kolejnym rokiem eliminowano rośliny odbiegające od założonych standardów, pozostawiając jedynie te, które najlepiej odpowiadały przyjętej koncepcji.

Stabilizacja genetyczna to proces, a nie pojedyncze krzyżowanie

W dyskusjach o nowych odmianach często pojawia się pojęcie „stabilnej genetyki”. W praktyce oznacza ono znacznie więcej niż samo skrzyżowanie dwóch lub trzech odmian.

Prawdziwa stabilizacja polega na wieloletniej selekcji kolejnych pokoleń i odrzucaniu egzemplarzy, które nie spełniają oczekiwanych kryteriów. Dopiero po wielu sezonach można mówić o linii, której najważniejsze cechy są powtarzalne.

W przypadku Rudealis Skunk właśnie temu poświęcono najwięcej czasu.

Nie chodziło jedynie o uzyskanie odpowiedniego wyglądu roślin. Równie ważne były ich reakcje na chłodne noce, zmienne temperatury, długość sezonu oraz zdolność do dojrzewania w krótszym okresie wegetacyjnym.

Takie cechy trudno ocenić w ciągu jednego sezonu. Wymagają obserwacji prowadzonych przez lata, ponieważ każdy rok przynosi nieco inne warunki atmosferyczne.

Właśnie dlatego historia tej odmiany jest tak mocno związana z cierpliwością i konsekwencją.

Trzy kierunki genetyczne – trzy różne zadania

Rudealis Skunk#2 nie powstał jako przypadkowe połączenie popularnych odmian.

Każdy z wykorzystanych komponentów miał odpowiadać za konkretny zestaw cech.

Rosyjskie ruderalisy miały zapewnić odporność.

Skunk odpowiadał za stabilność wzrostu oraz odpowiedni potencjał produkcyjny.

Purple Power wniósł krótszy okres kwitnienia i uzupełnił projekt o cechy przydatne podczas uprawy outdoor.

Dzięki temu końcowa odmiana nie jest zdominowana przez jednego rodzica. Stanowi raczej przemyślaną kompozycję kilku linii hodowlanych, z których każda pełni określoną funkcję.

Rosyjskie ruderalisy – fundament odporności

Mówiąc o Rudealis Skunk#2, trudno pominąć rolę genów ruderalis.

Rośliny zaliczane do tej grupy od wielu lat budzą zainteresowanie hodowców przede wszystkim ze względu na swoją wyjątkową zdolność przystosowania się do trudnych warunków środowiskowych.

Naturalnie występujące populacje ruderalisów wykształciły mechanizmy pozwalające funkcjonować tam, gdzie sezon wegetacyjny jest krótki, a pogoda potrafi zmieniać się bardzo gwałtownie.

To właśnie te właściwości stały się inspiracją podczas tworzenia Rudealis Skunk.

Nie oznacza to jednak, że odmiana jest autofloweringiem.

Wręcz przeciwnie.

Rudealis Skunk#2 pozostaje klasyczną odmianą fotoperiodyczną. W projekcie wykorzystano przede wszystkim odporność charakterystyczną dla ruderalisów, zachowując jednocześnie cechy typowe dla odmian reagujących na długość dnia.

Dzięki temu udało się połączyć wytrzymałość z możliwością uzyskiwania większych rozmiarów oraz wyższych plonów niż w przypadku większości klasycznych automatów.

Skunk – klasyka, która od dekad pozostaje punktem odniesienia

Drugim filarem projektu stała się genetyka Skunk.

Trudno znaleźć nazwę bardziej rozpoznawalną w historii hodowli konopi. Przez wiele lat odmiany wywodzące się z tej linii stanowiły punkt odniesienia dla kolejnych projektów tworzonych zarówno w Europie, jak i poza nią.

Nie bez powodu również w przypadku Rudealis Skunk zdecydowano się wykorzystać właśnie tę genetykę.

Skunk wniósł do projektu wyrównany wzrost, dobrą produkcję kwiatostanów oraz poziom THC mieszczący się w przedziale około 14–16%.

Istotne znaczenie miała również jego stabilność. Linie wywodzące się od klasycznego Skunka od wielu lat uznawane są za jedne z najbardziej przewidywalnych, co doskonale wpisywało się w filozofię całego programu hodowlanego.

Purple Power – ostatni element układanki

Trzecim komponentem wykorzystanym podczas tworzenia odmiany jest Purple Power.

Choć w opisach odmiany często wspomina się o niej jedynie krótko, jej udział w projekcie był bardzo istotny.

Jednym z głównych założeń programu hodowlanego było skrócenie okresu kwitnienia.

W chłodniejszym klimacie każdy tydzień ma znaczenie.

Im wcześniej roślina zakończy dojrzewanie, tym mniejsze ryzyko, że końcowy etap sezonu przypadnie na okres intensywnych opadów oraz spadków temperatur.

Purple Power pomógł osiągnąć właśnie ten cel.

Dzięki temu Rudealis Skunk#2 kończy kwitnienie stosunkowo wcześnie, co stanowi jedną z jej największych zalet podczas uprawy outdoor.

Dlaczego nazwa brzmi „Rudealis”, a nie „Ruderalis”?

Jedną z najbardziej charakterystycznych cech tej odmiany pozostaje jej nazwa.

Na pierwszy rzut oka wiele osób zakłada, że zapis „Rudealis” jest przypadkowy lub wynika z pomyłki. W rzeczywistości jest to świadoma decyzja twórców projektu.

Nazwa miała od początku wyróżniać tę linię hodowlaną spośród innych odmian wykorzystujących określenie „Ruderalis”.

Jednocześnie nawiązuje do najważniejszej cechy całego projektu – wyjątkowej odporności.

Inspiracją były oczywiście dzikie populacje ruderalisów, jednak sama nazwa została zapisana w sposób charakterystyczny dla autorskiej linii THC-THC.

Można powiedzieć, że jest to bardziej europejska interpretacja tej nazwy, podkreślająca odrębność projektu.

Rudealis Skunk od THC-THC a Ruderalis Skunk od Sensi Seeds

Podobieństwo nazw powoduje, że oba projekty bywają ze sobą mylone.

W rzeczywistości są to dwie całkowicie niezależne odmiany.

Nie mają wspólnego pochodzenia.

Nie zostały stworzone przez tych samych hodowców.

Nie wykorzystują identycznego materiału genetycznego.

Nie były również rozwijane według tych samych założeń.

Łączy je jedynie podobnie brzmiąca nazwa oraz odwołanie do odporności kojarzonej z ruderalisami.

Można przypuszczać, że zarówno THC-THC, jak i Sensi Seeds wykorzystały tę symbolikę z podobnych powodów – chcąc zaakcentować wytrzymałość swoich projektów.

Na tym jednak podobieństwa się kończą.

Rudealis Skunk rozwijany przez THC-THC stanowi całkowicie odrębną linię hodowlaną, której historia rozpoczęła się w 1997 roku i od początku przebiegała niezależnie od projektu Sensi Seeds.

Dlaczego druga generacja zastąpiła pierwszą?

Pierwsza wersja Rudealis Skunk, która pojawiła się na rynku w 2005 roku, spełniła swoje zadanie i stała się punktem wyjścia do dalszych prac.

Jednak rozwój hodowli nie kończy się w momencie rozpoczęcia sprzedaży.

Każdy kolejny sezon dostarcza nowych obserwacji oraz doświadczeń, które pozwalają jeszcze lepiej dopracować poszczególne cechy odmiany.

Tak było również tutaj.

Efektem dalszej selekcji stała się druga generacja – Rudealis Skunk#2.

Jej najważniejszą zaletą nie jest całkowita zmiana charakteru odmiany, lecz zachowanie wszystkich kluczowych cech pierwowzoru przy jednoczesnym dalszym ustabilizowaniu linii oraz wprowadzeniu jej wyłącznie w wersji feminizowanej.

Dzięki temu współczesny kolekcjoner otrzymuje odmianę będącą kontynuacją projektu rozpoczętego pod koniec lat dziewięćdziesiątych, ale dostosowaną do obecnych oczekiwań rynku.

Filozofia, która nie podążała za modą

Patrząc na historię Rudealis Skunk z perspektywy niemal trzydziestu lat, łatwo zauważyć, że projekt od początku rozwijał się własnym rytmem.

Nie był odpowiedzią na chwilowe trendy.

Nie powstał po to, aby konkurować wyłącznie wysokością poziomu THC.

Najważniejszym celem pozostawało stworzenie odmiany stabilnej, odpornej i przewidywalnej.

To właśnie ta konsekwencja sprawiła, że Rudealis Skunk#2 do dziś zachowuje swoją tożsamość. Zamiast co kilka lat całkowicie zmieniać charakter odmiany, projekt był rozwijany stopniowo, z poszanowaniem założeń przyjętych już w 1997 roku.

Dzięki temu druga generacja nie jest nową odmianą stworzoną od zera, lecz naturalnym rozwinięciem wieloletniego programu hodowlanego, którego fundamentem od początku pozostawała odporność na chłodniejszy europejski klimat.

Recenzja Rudealis Skunk#2 – klasyczna genetyka, która obroniła się próbą czasu

Po poznaniu historii powstania odmiany oraz filozofii, która towarzyszyła jej tworzeniu, warto odpowiedzieć na najważniejsze pytanie – jak Rudealis Skunk#2 wypada jako gotowy projekt hodowlany?

Najkrótsza odpowiedź brzmi: jest to odmiana konsekwentna.

Nie próbuje być wszystkim naraz. Nie została zaprojektowana po to, aby bić rekordy zawartości THC czy wpisywać się w chwilowe trendy. Od początku rozwijano ją z myślą o konkretnym zastosowaniu – jako stabilną genetykę przeznaczoną przede wszystkim do chłodniejszego klimatu Europy.

W praktyce właśnie ta specjalizacja jest jej największym atutem.

Pierwsze wrażenie – odmiana tworzona z myślą o praktyczności

Już analiza parametrów pokazuje, że Rudealis Skunk#2 powstała według klasycznej szkoły hodowli.

Dominacja genów indica przekłada się na zwartą budowę roślin, mocne pędy oraz dobrą stabilność wzrostu.

Jednocześnie obecność genetyki ruderalis oraz Purple Power sprawia, że odmiana zachowuje wysoką odporność i kończy kwitnienie stosunkowo wcześnie.

To połączenie cech powoduje, że projekt sprawia wrażenie bardzo dobrze przemyślanego.

Każdy wykorzystany komponent pełni określoną funkcję i trudno znaleźć elementy przypadkowe.

Wzrost i budowa roślin

Jedną z mocnych stron Rudealis Skunk#2 jest sposób, w jaki rozwijają się rośliny.

Już od pierwszych tygodni można zauważyć ich wyrównany pokrój oraz stosunkowo silny wigor. Dominacja genów indica sprawia, że konstrukcja pozostaje zwarta, a międzywęźla są odpowiednio krótkie.

Dzięki temu rośliny budują solidny szkielet zdolny utrzymać ciężar dojrzewających kwiatostanów.

Podczas uprawy indoor wysokość zazwyczaj nie przekracza około 110 centymetrów, co ułatwia prowadzenie roślin w ograniczonej przestrzeni.

Outdoor wygląda zupełnie inaczej.

Przy odpowiednio dobranym stanowisku i sprzyjających warunkach Rudealis Skunk#2 potrafi osiągać nawet około 250 centymetrów wysokości, tworząc rozłożyste, dobrze rozgałęzione rośliny.

To właśnie na zewnątrz odmiana pokazuje pełnię swojego potencjału.

Indoor – spokojny i przewidywalny przebieg cyklu

Choć historia tej odmiany jest nierozerwalnie związana z uprawą outdoor, producent przewidział również możliwość prowadzenia jej pod sztucznym oświetleniem.

W takich warunkach cały cykl zajmuje około 90 dni.

Rośliny zachowują zwartą strukturę i nie wykazują nadmiernej tendencji do niekontrolowanego wzrostu.

To cecha szczególnie ceniona przez osoby preferujące klasyczne odmiany fotoperiodyczne.

Deklarowany plon dochodzący do około 250 gramów z jednej rośliny należy uznać za bardzo dobry wynik w tej klasie genetycznej.

Outdoor – tutaj najlepiej widać sens całego projektu

Gdy analizuje się historię odmiany, łatwo zrozumieć, dlaczego właśnie outdoor był od początku najważniejszym środowiskiem testowym.

To tutaj wieloletnia selekcja przynosi najbardziej widoczne efekty.

Rudealis Skunk#2 została zaprojektowana z myślą o krótszym sezonie oraz zmiennej pogodzie.

Jedną z największych zalet pozostaje termin zbiorów przypadający już pod koniec września.

Dla chłodniejszych regionów Europy ma to ogromne znaczenie.

Wiele późniejszych odmian potrzebuje dodatkowych dwóch lub nawet trzech tygodni, co znacząco zwiększa ryzyko związane z jesiennymi opadami oraz spadkami temperatur.

Tutaj projektanci postawili na bezpieczeństwo zakończenia sezonu.

Przy odpowiednich warunkach potencjał plonowania wynosi do około 350 gramów z jednej rośliny.

To wynik bardzo dobry, zwłaszcza biorąc pod uwagę główne założenia hodowlane.

Odporność jako największa zaleta

Jeżeli należałoby wskazać jedną cechę wyróżniającą Rudealis Skunk#2, byłaby nią właśnie odporność.

To ona była fundamentem całego programu hodowlanego rozpoczętego jeszcze w 1997 roku.

Rosyjskie geny ruderalisów odpowiadają za bardzo dobrą tolerancję mniej sprzyjających warunków atmosferycznych.

Nie oznacza to oczywiście, że odmiana jest całkowicie niewrażliwa na czynniki środowiskowe. Każda roślina wymaga odpowiednich warunków do prawidłowego wzrostu.

Można jednak odnieść wrażenie, że Rudealis Skunk#2 znacznie lepiej radzi sobie z chłodniejszym klimatem niż wiele nowoczesnych hybryd tworzonych przede wszystkim z myślą o cieplejszych regionach.

Parametry chemiczne

Deklarowany poziom THC wynosi około 14–16%.

Na tle współczesnych rekordzistów wartości te mogą wydawać się umiarkowane.

W praktyce należy jednak pamiętać, że projekt tej odmiany nigdy nie koncentrował się wyłącznie na maksymalizacji zawartości THC.

Znacznie ważniejsze było zachowanie równowagi pomiędzy odpornością, stabilnością oraz przewidywalnością kolejnych pokoleń.

Średni poziom CBD dodatkowo wpisuje się w klasyczny charakter tej genetyki.

Mocne strony odmiany

Analizując całość projektu, można wskazać kilka cech, które szczególnie wyróżniają Rudealis Skunk#2:

• wieloletnia historia hodowlana sięgająca 1997 roku,

• selekcja prowadzona wyłącznie w warunkach outdoor,

• bardzo dobra odporność na chłodniejszy klimat,

• stosunkowo szybkie zakończenie kwitnienia,

• możliwość prowadzenia zarówno indoor, jak i outdoor,

• stabilna i przewidywalna genetyka,

• duży potencjał wzrostu na zewnątrz,

• łatwość prowadzenia,

• wersja feminizowana ułatwiająca planowanie kolekcji.

To zestaw cech, który sprawia, że odmiana od wielu lat utrzymuje swoją pozycję w ofercie THC-THC.

Czy odmiana ma słabsze strony?

Każdy projekt hodowlany jest kompromisem pomiędzy różnymi cechami.

W przypadku Rudealis Skunk#2 również można wskazać elementy, które dla części kolekcjonerów mogą mieć znaczenie.

Osoby poszukujące odmian o ekstremalnie wysokim poziomie THC prawdopodobnie będą kierować uwagę w stronę nowoczesnych hybryd.

Podobnie osoby zainteresowane wyłącznie genetyką autoflowering nie znajdą tutaj automatycznego kwitnienia.

Nie są to jednak wady wynikające z niedopracowania projektu.

To świadome decyzje hodowlane wynikające z przyjętej filozofii.

Dla kogo została stworzona Rudealis Skunk#2?

Najbardziej docenią ją osoby, które szukają sprawdzonej genetyki o długiej historii.

To propozycja dla kolekcjonerów zainteresowanych klasycznymi europejskimi projektami hodowlanymi, którzy bardziej cenią stabilność niż chwilowe trendy.

Równie dobrze sprawdzi się u początkujących dzięki stosunkowo łatwej charakterystyce oraz odporności na mniej sprzyjające warunki.

Najczęściej zadawane pytania (FAQ)

Kiedy rozpoczęto prace nad Rudealis Skunk?

Program hodowlany rozpoczął się w 1997 roku.

Gdzie prowadzono hodowlę?

W kraju o bardzo chłodnym klimacie przypominającym warunki panujące w Polsce. Nie była to jednak Polska, ponieważ uprawa konopi w Polsce jest nielegalna.

Jak długo trwała stabilizacja odmiany?

Około ośmiu lat.

Kiedy pierwsza wersja trafiła do sprzedaży?

W 2005 roku jako nasiona regularne.

Dlaczego obecnie dostępna jest tylko wersja Rudealis Skunk#2?

Jest efektem dalszej selekcji oraz wieloletniego dopracowywania projektu. Obecnie oferowana jest wyłącznie jako odmiana feminizowana.

Czy Rudealis Skunk#2 jest automatem?

Nie. Jest to klasyczna odmiana fotoperiodyczna.

Jakie genetyki wykorzystano?

Ruderalis, Skunk oraz Purple Power.

Czy Rudealis Skunk i Ruderalis Skunk od Sensi Seeds to ta sama odmiana?

Nie. Są to dwa całkowicie niezależne projekty hodowlane.

Jakie jest przeznaczenie odmiany?

Może być prowadzona zarówno indoor, jak i outdoor, jednak od początku była rozwijana przede wszystkim z myślą o uprawie zewnętrznej.

Kiedy przypada zbiór outdoor?

Pod koniec września.

Jak wysoka może być roślina?

Do około 110 cm indoor oraz do około 250 cm outdoor.

Jakie plony deklaruje producent?

Do około 250 g z jednej rośliny indoor oraz do około 350 g outdoor.

Jakie stężenie THC deklaruje producent?

Około 14–16%.

Czy jest odpowiednia dla początkujących?

Tak. Dzięki stabilnej genetyce i odporności jest często polecana osobom rozpoczynającym przygodę z kolekcjonowaniem nasion.

Podsumowanie

Rudealis Skunk#2 to odmiana, której największą wartością nie są pojedyncze liczby zapisane w specyfikacji technicznej, lecz historia stojąca za jej powstaniem.

Projekt rozpoczęty w 1997 roku, wieloletnia selekcja prowadzona wyłącznie w warunkach outdoor oraz konsekwentne rozwijanie tej samej linii hodowlanej sprawiły, że powstała odmiana o wyraźnie określonym charakterze. Jej fundamentem pozostają odporność, stabilność i przewidywalność – cechy szczególnie istotne w chłodniejszym europejskim klimacie.

Dzisiejsza wersja Rudealis Skunk#2 zachowuje najważniejsze założenia pierwotnego projektu, jednocześnie odpowiadając na współczesne oczekiwania dzięki dostępności wyłącznie jako nasiona feminizowane. Nie jest to odmiana zaprojektowana pod chwilową modę ani wyścig na najwyższe parametry laboratoryjne. To przykład klasycznej europejskiej hodowli, w której jakość budowano przez lata, sezon po sezonie.

Właśnie dlatego Rudealis Skunk#2 pozostaje jedną z najbardziej charakterystycznych autorskich odmian THC-THC oraz projektem, który mimo upływu czasu nadal zachowuje swoją tożsamość i rozpoznawalny charakter.

Zdjęcia Rudealis Skunk od THC-THC

Źródło:
Zdjęcia oraz informacje zawarte w artykule zostały pobranie między innymi z archiwum portalu kanabis.info oraz z innych dostępnych źródeł internetowych.

[Toksyna]

Bardzo ciekawy materiał i kawał historii. No i wszyscy wiedzą o jaki kraj chodzi ale wiadomo autor nie mógł użyć jego bezpośredniej nazwy.